نوشته فراموش نشدنی استاد محمد بهمن بیگی در وصف آباده:


اپلود
من شهر آباده را بیش از همه شهرهای ایران دوست می دارم.

من این شهر کوچک را حتی بیش از شیراز جنت طراز دوست می دارم.

آباده شهر بزرگی نیست،شهر قشنگی نیست،آب و هوای راست و درستی ندارد.

آباده بازار پر رونق ندارد،آثار تاریخی قدیم و عمارت باشکوه جدید ندارد.گلدسته ها،مناره ها،گنبد ها و مساجد آراسته ندارد.

آباده آباد نیست، همسایه کویر است، دور و برش را بیابان های خشک گرفته اند،آباده آب کافی ندارد،رودخانه ندارد،دریاچه ندارد،جنگل سرسبز و مناظر دلکش طبیعی ندارد.

لیکن من با تمام کمی ها و کاستی ها، این شهر کوچک را بیش از همه شهر های ایران،حتی بیش از شیراز جنت طراز دوست می دارم.

برای آنکه آئین مقدس مردم دوستی و خدمتگزاری رونق گیرد،مردم دوستان و خدمتگزاران را بستاییم و مهد پرورش آان را از یاد نبریم.

ما مردمان جنوب ایران،از شهری و روستایی گرفته تا ایلی و عشایری،قسمتی از تندرستی و سلامت خود را مدیون عزیزان آباده ای هستیم.

من هرگاه کلمه زیبای آباده را از زبانی می شنوم و در جایی می خوانم، بی درنگ به یاد محبت،خدمت،وفا و شفا،دارو و درمان می افتم. به یاد آموزشگاه های پرستاری،بهداری،به یاد دانشکده پزشکی ودانشگاه شیراز می افتم.

درود بر آباده ، درود بر خیل عظیم پزشکان این شهر و دیار