در امپراطوری ایران ، مردم آب میوه کنسانتره انگور با برف را در یک کاسه قرار می دادند، و به عنوان یک درمان می خوردند، به خصوص زمانی که هوا گرم بود. برف را در اتاق های سرد زیرزمینی که به عنوان " یخچال' شناخته می شد نگه می داشتند، و یا برف تابستانی باقی مانده در بالای کوه های پایتخت اکباتان Ecbatana یا هگمتان که همدان Hagmatana امروز است، استفاده می کردند. در 400 سال قبل از میلاد، ایرانیان یک مواد غذایی سرد اختراع کردند [۳]، ساخته شده از گل رز به آب و ورمیشل ، یخ با مخلوط زعفران ، میوه ها و انواع طعم دهنده های دیگر که در طول تابستان برای خانواده سلطنتی سرو می شد . طی هزاران سال تمدن های باستان یخ را برای غذاهای سرد سرو می کردند. بی بی سی گزارش می دهد که مخلوط یخ زده از شیر و برنج در چین حدود 200 سال قبل از میلاد استفاده شده است. [۴]

بستنی ایرانی

نوعی بستنی با نام بستنی سنتی یا ایرانی در ایران رواج دارد که دارای طعم زعفران و رنگ زرد می‌باشد . این بستنی همراه با خلال پسته و تکه‌های بزرگ خامه است و طرفداران زیادی دارد .

اولين بار ناصرالدين شاه قاجار در سفر به فرانسه با بستنی آشنا شد. وی دوست داشت بستنی را به ايران بياورد ولی هرگز نتوانست. اما جانشين وی مظفرالدين شاه در كاخ خودبستنی سازی تاسيس كرد.

اكبر مشتی اولين كسی بود كه در ايران بستنی فروشی داشت. بستنی اكبر مشتی با نوع خارجی آن بسيار متفاوت بود.ايرانی ها استفاده از گلاب و زعفران را بر ثانت کننده ها ترجيح می دادند.

پیش از این بستنی‌ها ی سه رنگ در بسیاری از شهرها رواج داشت که رنگ زرد آن زعفرانی، سفید آن وانیلی و رنگ قهوه ای دارچینی بود که توسط استاد بستنی ساز این سه رنگ به هم چسبیده و در ظروف یک بار مصرف فروخته می شدند.